Paradoksem rządów pomajowych było to, że ideowe zwycięstwo przypadło nie lewicy, która zamach poparła, lecz nacjonalistycznej prawicy, którą zamach odsunął od władzy. Zachowała jednak dominację ideologiczną. Jej hasła stopniowo przejmowane były przez obóz piłsudczykowski, który porzucił lewicowe hasła i przejął wiele z ideologii nacjonalistycznej, w tym antysemityzm.
...[czytaj więcej]
Działalność rosnących w siłę ugrupowań nacjonalistycznych stwarza poczucie trwałego zagrożenia, wspierane przez decyzje i poglądy prezydenta Nawrockiego (zbliżają się wyraźnie do programu tych ugrupowań). Jego przemówienie na uroczystości 107. rocznicy odzyskania niepodległości zdaje się potwierdzać trwałą obecność i żywotność konfliktu z lat międzywojnia.
...[czytaj więcej]
Motywacje przyjęcia przez Piłsudskiego tytułu naczelnika państwa stanowi zagadkę historyczną, ponieważ nie ma w źródłach śladu dyskusji prowadzonej na ten temat wśród ówczesnych działaczy politycznych. Tradycja kościuszkowska była w środowisku PPS niezwykle popularna, była częścią myśli politycznej tej partii. Bez wątpienia musiał ją podzielać sam Piłsudski.
...[czytaj więcej]
Przewrót z 1926 roku miał przepoczwarzyć polską miałkość, chryje i konszachty w uwzniośloną Rzeczpospolitą. Przemiana jednak zwichrowała się i poczciwie zbanalizowała. Tromtadracje i piłsudczyków, i endeków bezlitośnie zweryfikował wrzesień’1939. Przyniósł nie tylko klęskę militarną, lecz zgoła katastrofę cywilizacyjną, równą kataklizmowi 1795 roku.
...[czytaj więcej]
Książką, jaka wpadła mi w ręce, był opis niespełnionych snów Polaków o potędze, starania o status mocarstwa, jakie roiliśmy przed wojną i jakie od czasu do czasu pojawiają się jeszcze w niektórych polskich głowach. Rojenia o Polsce mocarstwowej kołaczą się w nich od dawna, ale na dwudziestolecie międzywojenne przypadała konkretyzacja
...[czytaj więcej]
