Dziewiętnaście mandatów, które mogą zmienić Izrael

Izraelskie wybory parlamentarne z 27 października 2026 roku nie wyłoniły zwycięzcy w prostym przeliczeniu głosów na mandaty. Likud Benjamina Netanjahu pozostał największą partią, ale stracił większość; opozycja skupiona wokół Gadiego Eisenkota nie ma realnej możliwości samodzielnego utworzenia rządu, a partie arabskie, choć odnotowały najlepszy wynik w historii, nie mogą liczyć na automatyczny udział we władzy. Mimo to wybory mają wyraźnego beneficjenta: arabskich obywateli Izraela. Zdobyli oni nie tylko rekordową reprezentację, lecz także po raz pierwszy znaleźli się w pozycji, w której od ich poparcia – przy tworzeniu koalicji lub przynajmniej poprzez życzliwą neutralność – może zależeć, kto będzie mógł rządzić Izraelem.[1][2][3]
Wynik należy więc czytać nie tylko jako arytmetyczne przełożenie głosów na mandaty, lecz także jako potencjalnie jakościową zmianę w izraelskiej polityce wewnętrznej. Arabscy wyborcy nie stali się nagle zwolennikami izraelskiego systemu politycznego, nie porzucili swojej arabskiej, w tym palestyńskiej tożsamości, ani solidarności z Palestyńczykami. Uznali jednak, że bojkot wyborczy, choć zachowuje znaczenie symboliczne jako odmowa legitymizowania opresyjnego państwa, nie pozwala skutecznie ograniczać skutków rządów, które uznali za szczególnie groźne.
Arytmetyka i rekordowa mobilizacja
Likud uzyskał 27 mandatów, a cały blok wspierający Netanjahu skurczył się z 64 do 53 miejsc w 120-osobowym parlamencie. Partia Gadiego Eisenkota Jaszar zdobyła 21 mandatów, a ugrupowania opozycyjne wobec dotychczasowej koalicji – łącznie 48. Partie arabskie, Wspólna Lista oraz Ra’am, uzyskały 19 mandatów.[2][1]
Żaden obóz nie osiągnął wymaganych do samodzielnego rządzenia 61 miejsc, lecz oczywistym przegranym jest rząd Netanjahu. Były to pierwsze wybory po ataku Hamasu z 7 października 2023 roku, a ich wynik, w połączeniu z najwyższą od 1999 roku frekwencją ogólnokrajową wynoszącą 77,9%, można odczytywać jako referendum nad rządami Likudu, odpowiedzialnością premiera za październikową tragedię i jej następstwa oraz polityką jego gabinetu, także wobec Gazy i Iranu.[1][4]
Netanjahu może nadal walczyć o pozostanie u władzy, ale nie dysponuje już komfortem oczywistej większości. Eisenkot stoi na czele liczniejszego bloku przeciwników dotychczasowej koalicji, lecz nie jest to jednolita opozycja. Aby zostać premierem, musi rozstrzygnąć dylemat, przed którym izraelscy politycy wzbraniali się od dekad: czy partie odwołujące się do syjonistycznych ideałów są gotowe traktować arabskich współobywateli jako rzeczywistych partnerów politycznych.[2][5]
Wspólna Lista, złożona z lewicowego Hadashu, arabsko-nacjonalistycznego Ta’alu i palestyńsko-narodowego Baladu, uzyskała 11 mandatów; pragmatyczno-islamistyczny Ra’am – 8. Na oba bloki oddano blisko 840 tys. głosów, o 64% więcej niż w 2022 roku. To najlepszy wynik w historii, przewyższający rekord z 2021 roku, gdy ugrupowania te zdobyły łącznie 15 miejsc.[1][3]
Jeszcze ważniejsza jest frekwencja. Wśród arabskich obywateli Izraela wyniosła około 77-80%, wobec około 53,2% w 2022 roku; w niektórych wyliczeniach przewyższyła średnią krajową. Zmiana objęła także miejscowości, w których wcześniej znaczące poparcie miała żydowska prawica. W beduińskiej wsi Tarabin na Negewie, gdzie Likud wygrywał w dwóch poprzednich wyborach, frekwencja niemal się podwoiła, a Ra’am otrzymał 93% głosów. Nie chodziło więc jedynie o prosty wzrost poparcia dla partii arabskich, lecz o przeformułowanie dotychczasowych map wyborczych.[2][3][6]
Od bojkotu do uczestnictwa
Przez lata udział w głosowaniu bywał w wielu arabskich społecznościach przedstawiany jako legalizacja działań okupanta albo uznanie izraelskiej państwowości w jej antypalestyńskim wymiarze. Bojkot popierały m.in. Abna al-Balad i północna gałąź Ruchu Islamskiego, choć były to stanowiska mniejszościowe.[7] Szczególnie silna była kontestacja we Wschodniej Jerozolimie. Większość palestyńskich mieszkańców tej części miasta ma status stałych rezydentów, pozwalający głosować w wyborach lokalnych, ale nie do Knesetu; izraelskie obywatelstwo posiada jedynie 5–7% mieszkańców. W przeszłości do bojkotu wzywały zarówno Fatah, jak i Hamas, a towarzyszyły temu groźby i szykany.[8]
W najnowszych wyborach nastąpił wyraźny zwrot. Nie odnotowano zorganizowanej akcji nawoływania do bojkotu ani zastraszania wyborców. Do udziału w głosowaniu zachęcały nawet osoby wcześniej kojarzone ze sprzeciwem wobec normalizacji stosunków z Izraelem, jak arcybiskup grecko-prawosławny Atallah Hanna, który udostępnił w mediach społecznościowych apel wyborczy. Sam nie głosował jako mieszkaniec Wschodniej Jerozolimy bez prawa wyborczego do Knesetu, lecz jego gest złamał dotychczasowe tabu.[8]
Liczby potwierdzają zmianę nastawienia. W wyborach do Knesetu zagłosowało ponad 10 tys. mieszkańców Wschodniej Jerozolimy, część po raz pierwszy w życiu. W Sur Baher frekwencja wzrosła z 16% w 2022 roku do 56%, a Wspólna Lista uzyskała tam ponad 80% głosów.[8][9] Przypadek tej dzielnicy pokazuje też praktyczny wymiar zmiany: lokalni liderzy od lat przekonywali do udziału w wyborach samorządowych, wskazując na możliwość poprawy infrastruktury, usług publicznych i ochrony domów przed wyburzeniami. Tym razem podobny argument przeniósł się na wybory krajowe.[9]
Na ile zmiany te są trwałe okaże się dopiero za dwa lata w wyborach samorządowych, w których prawo głosu mają wszyscy mieszkańcy posiadający status rezydenta – Palestyńczycy stanowią około 40% ludności miasta. Mimo tego ograniczenia symbolika jest istotna: głosowanie przestało być dla wielu zachowaniem, przed którym trzeba się kryć przed własną społecznością.
Bezpieczeństwo, wyburzenia, zmęczenie
Najprostszym wyjaśnieniem rekordowej frekwencji byłoby wskazanie na sprzeciw wobec Netanjahu, Itamara Ben-Gwira i Becalela Smotricza. To prawda, ale niepełna. Wyborcy arabscy głosowali również za konkretną poprawą warunków życia.
W wiosennym badaniu Dayan Center i Konrad Adenauer Program 71,3% arabskich respondentów uznało przemoc i przestępczość za problem najważniejszy, podczas gdy kwestię palestyńską wskazało jedynie 8%.[10] Liczba zabójstw wśród arabskich obywateli Izraela jest nieproporcjonalnie duża wobec ich udziału w populacji: w 2024 r. wskaźnik zabójstw w tej społeczności był 14 razy wyższy niż wśród obywateli żydowskich [11]. W 2026 r. problem pozostawał równie poważny – do 1 listopada 2026 r. liczba arabskich ofiar zabójstw osiągnęła 193 [12]. Choć sprawcy działają najczęściej w tym samym środowisku, ich poczucie bezkarności jest wzmocnione przekonaniem, że państwo chroni arabskich współobywateli gorzej niż pozostałych. Problem ma więc dwa źródła: przemoc wewnątrz samej społeczności oraz niewystarczającą ochronę ze strony policji i administracji.[13]
Drugim czynnikiem jest polityka wyburzania domów, szczególnie dotkliwa na obszarze Negewu.[12] Według danych przedstawionych przez izraelskie Ministerstwo Bezpieczeństwa Narodowego, po przeniesieniu w 2024 r. jednostki egzekwującej prawo planistyczne i budowlane do resortu Itamara Ben-Gwira liczba działań egzekucyjnych wobec nielegalnej zabudowy w Negewie wzrosła o 81% w ciągu trzech lat w porównaniu z trzema poprzednimi latami.[14]
Na te problemy nałożyło się zmęczenie wojną, niepewnością i poczuciem braku perspektyw, wspólne dla żydowskich i arabskich obywateli Izraela. Dodatkową mobilizację mogły wywołać próby wykluczenia arabskich list i kandydatów z wyborów. 23 września 2026 roku Centralna Komisja Wyborcza głosowała za dyskwalifikacją Ra’am i dwóch kandydatów arabskich; ostatecznie obie listy wystartowały. W dniu wyborów Ben-Gwir wzywał, by „kraj pozostał żydowski i syjonistyczny”, a Netanjahu prowadził kampanię pod hasłem „prawica albo Palestyna”. Retoryka wykluczenia mogła więc mobilizować także tych, przeciwko którym była wymierzona.[15]
Niezadowolenie udało się ponadto przekształcić w zorganizowane działanie. Wspólna Lista ponownie wystartowała jako jeden blok, eliminując ryzyko powtórki z 2022 roku, gdy Balad nie wszedł do Knesetu. Ra’am postawił na pragmatyzm, a oddolne akcje mobilizacyjne, m.in. w beduińskich wioskach i wśród kobiet, uzupełniły kampanię.[2][3]
Dziewiętnaście mandatów różnicy
Na papierze dodanie 19 mandatów arabskich do 48 mandatów bloku Eisenkota daje 67 głosów – wygodną większość. Nie zaistnieje ona jednak automatycznie z powodów politycznych. Eisenkot sformułował warunki współpracy: uznanie Izraela jako państwa żydowskiego i demokratycznego, wierność Deklaracji Niepodległości, powszechną służbę wojskową lub cywilną dla wszystkich obywateli Izraela oraz uznanie Hamasu za organizację terrorystyczną, której siłę wojskową i polityczną należy zniszczyć.[16][17]
Ra’am część tych warunków akceptuje: jego lider już w 2021 roku uznał żydowski charakter Izraela i poparł cywilną służbę narodową dla Arabów. Największą przeszkodą pozostaje wymóg określenia Hamasu jako organizacji terrorystycznej. Liderzy głównych ugrupowań arabskich potępili atak z 7 października 2023 roku, ale obawiają się, że takie sformułowanie zostałoby odczytane jako legitymizacja izraelskich działań w Gazie.[16]
Ewentualne porozumienie może zatem powstać na gruncie praktycznym – bezpieczeństwa, usług publicznych, wstrzymania wyburzeń i parlamentarnej arytmetyki – a nie wspólnej ideologii. Po wyborach kwestia ta przestała być hipotetyczna. Liderzy głównych partii opozycyjnych zadeklarowali rekomendację Eisenkota na premiera, a partie arabskie nie wykluczają podobnego kroku, choć nie musi to oznaczać wejścia do jego rządu. Eisenkot rozważa układ wsparty przez deputowanych arabskich; Lieberman nadal taki wariant wyklucza.[18][19]
Kluczowe jest rozróżnienie między wejściem do koalicji a poparciem z zewnątrz. Wspólna Lista może wspierać Eisenkota w parlamentarnej rozgrywce przeciw Netanjahu bez formalnego uczestnictwa w koalicji, podczas gdy bardziej pragmatyczny Ra’am może dążyć do bezpośredniego udziału w rządzie. Partie arabskie stają się tym samym nie tylko reprezentacją mniejszości, lecz podmiotem mogącym przesądzić o powstaniu większości.[3][18] Współpraca może mieć także wymiar praktyczny, bez tworzenia wspólnego rządu. Jednym z pierwszych działań nowego Knesetu może być głosowanie w sprawie odwołania przewodniczącego parlamentu, do czego potrzebne są głosy partii arabskich. Bennett i Lieberman mogą poprzeć takie działanie przeciw Netanjahu, nie zobowiązując się jednocześnie do poparcia rządu mniejszościowego Eisenkota.[20]
Obóz Netanjahu reaguje na tę możliwość jak na realne zagrożenie. Premier mówił o „kradzieży” wyborów przez partie arabskie, a Likud uznał współdziałanie partii syjonistycznych z blokiem arabskim za „niebezpieczne dla Izraela”. Skala tej reakcji pokazuje, jak poważnie przeciwnicy traktują zmianę, która jeszcze niedawno wydawała się mało prawdopodobna.[3][19]
Powrót sprawy palestyńskiej do politycznej debaty i granice zwycięstwa
Sprawa palestyńska nie była przedmiotem głosowania, ale wybory stworzyły warunki do jej powrotu do wewnątrzizraelskiej debaty politycznej. Wspólna Lista uzależnia swoje poparcie dla nowego rządu zarówno od politycznego rozwiązania konfliktu, z perspektywą utworzenia państwa palestyńskiego, jak i od zobowiązań wewnętrznych: walki z przestępczością, poprawy warunków życia arabskich społeczności i wsparcia dla młodzieży. Nie chodzi o natychmiastową realizację tych postulatów, lecz o zmianę dyskursu: kwestia palestyńska nie może pozostawać tematem tabu w rozmowach o władzy. [21][22] W 2021 roku Ra’am za poparcie rządu uzyskał głównie inwestycje i poprawę statusu nieuznawanych wiosek beduińskich. Tym razem pytanie brzmi, czy w porozumieniu z Wspólną Listą znajdzie się „horyzont polityczny” dla Palestyńczyków, czy zostanie on zastąpiony zobowiązaniami dotyczącymi walki z przestępczością i zastopowania wyburzeń. Nawet w tym drugim przypadku sprawa palestyńska pojawi się w negocjacjach koalicyjnych.[3][22]
Znaczenie tej zmiany może wykraczać poza politykę wewnętrzną Izraela. Arabia Saudyjska uzależnia pełną normalizację relacji z Izraelem od perspektywy utworzenia niepodległego państwa palestyńskiego. Dla rządu zależnego od głosów arabskich jest to dodatkowy bodziec, by traktować tę kwestię poważnie – w przeciwieństwie do gabinetu Netanjahu i Smotricza.[23]
Największym ryzykiem dla zarysowanej perspektywy jest rozczarowanie wyborców. Ci, którzy poszli do urn w nadziei na zmianę – wobec przestępczości, wyburzeń, wykluczenia i zmęczenia wojną – będą oceniać nowy układ po konkretnych efektach: spadku liczby zabójstw, powstrzymaniu niszczenia palestyńskich domów, inwestycjach i ograniczeniu przemocy żydowskich osadników. Jeśli nic się nie zmieni, wysoka frekwencja może okazać się jednorazowym przejawem frustracji, a nie początkiem trwałej zmiany politycznej.
Drugim ograniczeniem jest struktura opozycji. Rząd jedności z udziałem Likudu – gdyby powstał – wykluczyłby partie arabskie z politycznego równania. Prezydent Herzog sygnalizuje dążenie do porozumienia między głównymi obozami, choć nie jest jasne, czy popiera rząd jedności, czy jedynie próbuje zapobiec paraliżowi. W izraelskich mediach pojawiły się spekulacje, że jednym z rozważanych wariantów miałby być rząd rotacyjny, z Netanjahu rządzącym przez dwa lata i przekazaniem władzy Eisenkotowi na kolejne dwa.[24] Likud taki wariant wyklucza, a Netanjahu nawołuje do „silnego rządu prawicowego”. Brak porozumienia koalicyjnego może doprowadzić do rozwiązania Knesetu i nowych wyborów w Izraelu najpóźniej w kwietniu 2027 roku.[25] Ograniczeniem pozostają również różnice między partiami arabskimi: Ra’am dąży do wejścia do koalicji, podczas gdy Wspólna Lista skłania się ku poparciu z zewnątrz. Nie przekreśla to ich wspólnego wpływu, ale ogranicza formy współpracy.
Trzecim ograniczeniem jest możliwość wojennej eskalacji. Dla Netanjahu zagrożenie militarne może stać się sposobem przywracania narodowej jedności i osłabiania sporów o jego odpowiedzialność polityczną.[26][17] Każda wojna mogłaby zepchnąć na dalszy plan negocjacje koalicyjne, sprawy wewnętrzne i kwestię palestyńską. Eisenkot zapowiedział, że do czasu powstania rządu poprze działania wojskowe jedynie w odpowiedzi na bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenia.[17]
Wreszcie nie wiadomo, czy polityczne partnerstwo z partiami arabskimi zaakceptuje większość izraelskiego społeczeństwa. Dostępne badania wskazują na poparcie dla rządu Eisenkota z udziałem Ra’am wśród wyborców bloku zmiany oraz na silne poparcie dla współpracy z Żydami wśród Arabów. Nie oznacza to jednak, że większość Izraelczyków jest gotowa zaakceptować rząd zależny od głosów partii arabskich. Jak wskazuje Tamar Hermann z Israel Democracy Institute, Izrael przesuwa się w kierunku „demokracji etnicznej”, w której jedna grupa ma strukturalną przewagę. To sprawia, że każde takie partnerstwo pozostaje politycznie ryzykowne. [6][27]
Teza, że prawdziwymi zwycięzcami tych wyborów jest społeczność arabska w Izraelu, pozostaje prawdziwa na poziomie osiągniętej pozycji politycznej i zmiany zachowań, ale nierozstrzygnięta na poziomie rzeczywistych skutków. Arabscy obywatele Izraela nie zdobyli władzy, lecz uzyskali coś, co w systemie koalicyjnym bywa od niej ważniejsze: zdolność przesądzania, kto w ogóle będzie mógł rządzić. Wybory nie rozstrzygnęły losów Palestyny, ale sprawa palestyńska po raz pierwszy od lat pojawia się jako tło rozmów, które mogą przesądzić o kształcie władzy Państwa Izrael.
+++
Uwaga terminologiczna
Określenie „izraelscy Arabowie” jest dość powszechne, ale nieprecyzyjne i politycznie znaczące. Obejmuje obywateli Izraela o zróżnicowanych tożsamościach: Druzów, Beduinów, chrześcijan i muzułmanów, a także potomków Palestyńczyków, którzy pozostali na terenie Izraela po wojnie 1948 roku i często identyfikują się jako Palestyńczycy. Osobną kategorię stanowią palestyńscy mieszkańcy Wschodniej Jerozolimy, których status prawny różni się od sytuacji pozostałych grup.
Równie niejednorodne są ugrupowania określane zbiorczo jako „partie arabskie”. Ra’am, choć silnie odwołuje się do religijnej ortodoksji, akcentuje możliwość współpracy z partiami żydowskimi i dopuszcza wejście do rządu, podczas gdy ugrupowania Wspólnej Listy mają bardziej konfrontacyjny profil i deklarują opozycyjne wsparcie z zewnątrz. Nie sposób zatem mówić o jednym „głosie arabskim”, lecz o kilku nurtach politycznych, których wspólnym mianownikiem w tych wyborach okazało się przekonanie, że absencja przy urnach oznacza oddanie pola siłom najbardziej radykalnym i nieprzyjaznym wobec arabskich społeczności.
06.11.2026
Przypisy
- Associated Press, „Netanyahu and top rival face postelection choices that could redefine Israeli politics”, 28 października 2026 r., https://apnews.com/article/israel-elections-netanyahu-eisenkot-arab-coalition-results-d4680e90210c9a8611853fda9d0deb61
- Israel Democracy Institute, „The Rise in Voter Turnout in Arab Society in the Elections for the 26th Knesset”, 3 listopada 2026 r., https://en.idi.org.il/articles/66790
- The Times of Israel, „Frustration and fear fueled record Arab turnout, making potential kingmakers of Ra’am, Joint List”, 31 października 2026 r., https://www.timesofisrael.com/frustration-and-fear-fueled-record-arab-turnout-making-potential-kingmakers-of-raam-joint-list/
- Reuters, “What happens next after Israel’s election” 27 października 2026, https://www.reuters.com/world/middle-east/israel-election-what-happens-after-polls-close-2026-10-27
- Reuters „ Israel’s election gives survivor Netanyahu a path to keep power”, 28 października 2026 r., https://www.reuters.com/world/middle-east/israels-election-gives-survivor-netanyahu-path-keep-power-2026-10-28/
- Jewish Telegraphic Agency, „Arab parties are kingmakers, but will Israel’s Jewish leaders accept them?”, 2 listopada 2026 r., https://www.jta.org/2026/11/02/israel/arab-parties-are-kingmakers-but-will-israels-jewish-leaders-accept-them/
- Al Jazeera, „Palestinian activists push for vote boycott in Israel”, 6 marca 2015, https://www.aljazeera.com/news/2015/3/6/palestinian-activists-push-for-vote-boycott-in-israel
- NPR, „Israel is in a political deadlock. What comes next?”, 30 października 2026 r., https://www.npr.org/2026/10/30/g-s1-150761/israel-election-political-deadlock-arabs
- Haaretz, “Israel 2026 Election: Breaking a Decades-Old Taboo, East Jerusalem Palestinians Turn Out in Force”, 28 października 2026 r., https://www.haaretz.com/israel-news/elections/2026-10-28/ty-article/.premium/breaking-a-decades-old-taboo-east-jerusalem-palestinians-turn-out-in-force/000001a1-838d-d852-a7bf-ab9dbfb40000
- Dane ‘Konrad Adenauer Program and Israel Democracy Institute survey’, za publikacją Davar “Poll Reveals Majority of Arab Citizens Support Integration of Arab High School Graduates into Non-Security Civil Service” 20 maja 2026 r., https://en.davar1.co.il/677775/
- Taube Center, Homicides in Arab Society Continue to Climb, 10 lutego 2025 r., https://www.taubcenter.org.il/en/homicide-rates-update/
- The Times of Israel, „Man shot dead in Druze village of Isfiya, bringing annual Arab homicide toll to 193”, 1 listopada 2026 r., https://www.timesofisrael.com/man-shot-dead-in-druze-village-of-isfiya-bringing-annual-arab-homicide-toll-to-193/
- CNN, “A killing a day: How a crime epidemic is spotlighting inequality in Israeli society”, 15 lutego 2026, https://edition.cnn.com/2026/02/15/middleeast/crime-epidemic-inequality-israeli-arabs-intl
- The Times of Israel, „‘If it’s illegal, we’ll demolish your home’: Ben Gvir defends crackdown on illegal Bedouin construction in Negev”, 8 lipca 2026 r., https://www.timesofisrael.com/liveblog_entry/if-its-illegal-well-demolish-your-home-ben-gvir-defends-crackdown-on-illegal-bedouin-construction-in-negev/
- Daily Sabah, „Israeli election panel moves to bar Arab parties, candidates”, 23 września 2026 r., https://www.dailysabah.com/world/mid-east/israeli-election-panel-moves-to-bar-arab-parties-candidates
- The Times of Israel, „To build new coalition amid deadlock, Eisenkot, Netanyahu may need to break key promises”, 29 października 2026 r., https://www.timesofisrael.com/to-become-pm-eisenkot-and-netanyahu-may-need-to-break-key-promises/
- The Times of Israel, “Eisenkot vows to swiftly utilize Knesset majority ‘against Oct. 7 government’”, 30 października 2026 r., https://www.timesofisrael.com/eisenkot-vows-to-swiftly-utilize-knesset-majority-against-oct-7-government/
- Al Jazeera, „Arab parties back Eisenkot: What’s the latest in Israel’s coalition talks?”, 2 listopada 2026 r., https://www.aljazeera.com/news/2026/11/2/arab-parties-back-eisenkot-whats-the-latest-in-israels-coalition-talks
- Ynet, „ Israel’s coalition consultations: The move pressuring undecided parties as support for Eisenkot grows”, 2 listopada 2026 r., https://www.ynetnews.com/article/hy3hwbiagx
- The Times of Israel, “Opposition demands Knesset speaker’s ouster; he pledges debate on motion if majority wants it”, 5 listopada 2026 https://www.timesofisrael.com/opposition-demands-knesset-speakers-ouster-he-pledges-debate-on-motion-if-majority-wants-it/
- The Joint List’s Platform https://jointlist.org.il/en/platform/
- JNS, „Joint List chief: No backing for next government without progress toward Palestinian state”, 14 października 2026 r., https://www.jns.org/news/israel-news/joint-list-chief-no-backing-for-next-govt-without-progress-toward-palestinian-state
- The Carnegie Endowment for International Peace, „ Time for Saudi Clarity on Normalization with Israel”, 26 października 2026 r., https://carnegieendowment.org/research/2026/10/time-for-saudi-clarity-on-normalization-with-israel
- Israel National News, “Report: Netanyahu mulls PM rotation deal with Eisenkot”, 29 października 2026 r., https://www.israelnationalnews.com/news/435332
- Konrad-Adenauer-Stiftung, „Assessment of the Knesset Election Results”, 30 października 2026 r. https://www.kas.de/en/country-reports/detail/-/content/one-winner-many-losers
- The Times of Israel, „Trump holds call with Netanyahu amid preparations to renew strikes on Iran – report”, 1 listopada 2026 r., https://www.timesofisrael.com/trump-holds-call-with-netanyahu-amid-preparations-to-renew-strikes-on-iran-report/
- PBS News, 30 października 2026 r., https://www.pbs.org/newshour/world/a-historic-vote-born-of-fear-and-frustration-for-palestinian-citizens-of-israel